Bir varmış bir yokmuş” la başlayan masalları hepimiz biliriz. Benim çocukken dinlemeyi en çok sevdiğim masallardır. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde… yle başlayıp muradına erenlerle biten masallar… Dinlerken hep o masalın kahramanı olmayı hayal etmişimdir. Çocukluk işte nerden bilecektim aslında yaşadıklarımla kendi masalımı dantelâ gibi ördüğümü, hem de başkahramanı olarak… Benim masalım henüz bitmiş sayılmaz ama sonu muradına erenlerinki gibi olsun istiyorum. Sıcacık çayımı alıp kendime masalımı yazıya dökecek uygun bir mekân arıyorum. Nasıl desem; ahşap bir evde küçük bir oda, odada ise bir koltuk, bir masa, bir de pencerenin önündeki salıncağım. Dışarıda yağan pamuk içeriyi ısıtıyor. Sallanan sandalyeme oturup, dışarıdan üzerime yansıyan dalların motifleriyle “bir varmış, bir yokmuş diyorum…

Durduk yerde nereden çıktı bu tuğla kafa zihniyeti demeyin. Sayın Yılmaz ÖZDİL’in (YGS)yazısını okuduktan sonra, uzun zamandır düşünüpte yazamadığım yazımın başlığına ilham kaynağı oldu. Açıkçası birebir aynen aldım.

Ülkemizde bir ilköğretim öğrencisinin devlete maliyeti yaklaşık olarak 2.000 dolar düzeyinde. (Buna veliden alınan eğitime katkı payı hariç) Dünya klasmanında ise eğitime ayrılan kaynak bakımında 91. sırada görünüyoruz.